بند رخت است؟ يا ...                  راوي: تيمسار خلبان روح الدين ابو طالبي

 

براي گذراندن دوره خلباني در پايگاه " ريس" واقع در شهر "لاواك" از ايالت تگزاس آمريكا بوديم. فرهنگ غرب بر روي اكثريت دانشجويان اثر گذاشته بود. مدت زماني كه عباس در "ريس" حضور داشت با علاقه فراواني دوست يابي ميكرد، آنها را با معارف اسلامي آشنا ميكرد و مي كوشيد تا در غربت غرب از انحرافشان جلوگيري كند.                                                                                                                      

به ياد دارم كه در آن سال، به علت تراكم بيش از حد دانشجويان اعزامي از كشورهاي مختلف، اتاقهايي با مساحت تقريبي سي متر را به دو نفر اختصاص داده بودند. همسويي نظرات و تنهايي، از علتهاي نزديكي و دوستي من با عباس بود؛ به همين خاطر بيشتر وقتها با او بودم. يك روز هنگامي كه براي مطالعه و تمرين درسها به اتاق عباس رفتم، در كال شگفتي "نخي" را ديدم كه به دو طرف ديوار نصب شده و مساحت اتاق را به دو نيم تقسيم كرده بود. نخ در ارتفاع متوسط بود؛ به طوريكه مجبور به خم شدن و گذر از زير نخ شدم. به شوخي گفتم:                                                                                                                  

- عباس! اين چيه؟ چرا بند رخت را در اتاقت بسته اي؟                                                                  

او پرسش مرا به تعارف ميوه، كه هميشه در اتاقش براي ميهمانان نگه ميداشت، بي پاسخ گذاشت.      

بعداً دريافتم كه هم اتاقي عباس جواني بي بند و بار است و در طرف ديگر اتاق، دقيقاً رو به روي عباس، تعدادي عكس از هنر پيشه هاي زن و مرد آمريكايي چسبانده و چند نمونه از مشروبات خارجي را بر روي ميزش قرار داده است.                                                                                                          

با پرسش هاي پي در پي من، عباس توضيح داد كه با هم اتاقي اش به توافق رسيده و از او خواهش كرده چون او مشروب ميخورد لطفاً به اين سوي خط نيايد؛ بدين ترتيب يك سوي اتاق متعلق به عباس بود و طرف ديگر به هم اتاقي اش اختصاص داشت و آن نخ هم مرز بين آن دو بود.                                               

روزها از پس يكديگر مي گذشت و من هفته اي يكي، دو بار به اتاق عباس ميرفتم و در همان محدوده او به تمرين درسهاي پروازي مشغول ميشدم. هر روز مي ديدم كه به تدريج نخ به قسمت بالاتر ديوار نصب ميشود؛ به طوريكه ديگر به راحتي از زير آن عبور ميكردم.                                                               

يك روز كه به اتاق عباس رفتم او خوشحال و شادمان بود و دريافتم كه اثري از نخ نيست. علت را جويا شدم. عباس به سمت ديگر اتاق اشاره كرد. من به كمال شگفتي ديدم كه عكسهاي هنر پيشه ها از ديوار برداشته شده بود و از بطريهاي مشروبات خارجي هم اثري نبود. عباس گفت:                                      

- ديگر احتياجي به نخ نيست؛ چون دوستمان هم با ما يكي شده.                                                    

روز گذشته عباس و دوستش تمام موكت ها را شسته بودند و اتاق رنگ و بوي ديگري پيدا كرده بود.        

عباس همينقدر كه شخصي را شايسته هدايت مي يافت، مي كوشيد تا شخصيت او را دگرگون سازد. آن نخ، آن مرز بندي و مشاهده اخلاق و رفتار عباس، آن چنان در روحيه آن شخص تاثير گذاشته بود كه به پوچ بودن و ضرر و زيان كار حرامش آگاه شد و آن را ترك كرد. گر چه آن شخص نتوانست دوره خلباني را با موفقيت طي كند و به ايران باز گردانيده شد؛ ولي هر بار كه بابايي را مي ديد، با لبخندي خاطره آن روز را ياد آور ميشد و خطاب به شهيد بابايي ميگفت كه بر عهد خود پايدار است.

 

برگرفته از كتاب پرواز تا بينهايت ( حكايت هاي كوتاه از رادمردي بزرگ )                                              

عقيدتي سياسي نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران