3 و 4. توصیه به صبر و مهربانی

مؤمنان واقعی کسانی هستند که نه تنها روح و قلب خود را به زیور ایمان به خدا آراسته اند و از مال خود در راه خدا انفاق می کنند، بلکه با همه توان "دیگران را نیز به صبر در مسیر بندگی خدا و مهربانی به خلق سفارش می کنند." (وَ تَواصَوا بِالصَّبرِ وَ تَواصَوا بِالمَرحَمَةِ) (17)

منظور از "توصیه به صبر" این است که انسان سختی های راه ایمان به خدا را تحمل کند و از فشارها و تهدیدها در این راه نهراسد و افزون بر آنکه خود در این مسیر استقامت داشته باشد، آن چنان به درستی این راه ایمان داشته باشد که دیگران را نیز به آن توصیه و هدایت نماید.

و منظور از "توصیه به مرحمه" نیز این است که آن فرد با ایمان نه تنها خود به طور دائم به فقرا و مساکین کمک کند، بلکه آن چنان این ارزش را باور نموده باشد که دیگران را نیز به آن توصیه کند و در راه ترویج و گسترش فرهنگ انفاق و از بین بردن فاصله طبقاتی از مال و آبروی خود هزینه کند.

گفتنی است تعبیر به "تواصوا" که مفهومش سفارش کردن به یکدیگر است، نکته مهمی در بر دارد و آن اینکه مسائلی همچون صبر و استقامت در راه اطاعت پروردگار و مبارزه با هوای نفس و همچنین تقویت اصل محبت و رحمت نباید به صورت فردی در جامعه باشد، بلکه باید به صورت یک جریان عمومی در کل جامعه در آید و همه افراد یکدیگر را به رعایت و حفظ این اصول توصیه کنند تا از این طریق پیوندهای اجتماعی نیز محکم تر شود.